ساقی ناسالم روانی

کل آخر هفته رو درگیر پروپوزال نوشتن بودم. یه مقاله  میخوندم که  نوشته بود ثابت شده برای اینکه سلامت روانی داشته باشیم باید هر روز تا یه حد خاصی تجربه لامسه داشته باشیم، حتی اگر این لامسه کژوال از طرف یک غریبه باشه که حس خوبی بده (مثل دست دادن یا دست روی شونه کسی گذاشتن موقع صحبت کردن).

یه حساب سرانگشتی کردم دیدم غیر  سه چهار مورد دست دادن رسمی تو بلاد غربت، آخرین لامسه ای که تو  یک ماه اخیر داشتم بغل های آکوارد تو فرودگاه بودن.

سلامتی روانی مای اَس!