زندگی یک بیچ است

این روزها انقدر دلم میگیره که دیگه عادت شده. وقتی چیزی خوشحالم کنه عجیبه انگار. 

خدا میدونه چقد بدم میاد ازین همه حس منفی داشتن.

احتمالا تابستون برنگردم و ایت بریکز مای هارت.

دلم تغییر میخواد. آدمهای خوب... دلم دوست میخواد. عصرها خونه نبودن میخواد... 

دلم روزهای خوب میخواد....  

دلم لک زده واسه یه قرار صبحونه چند نفری با چند تا دوست...

واسه داشتن دوستایی که پیششون بتونی خودت باشی.

چیز زیادیه؟

دیشب آیون پرسید همین الان چی میتونه خوشحالت کنه. به پولش و سختیش فک نکن. فقط کاری که بشه همین الان انجام داد برات. هیچی به ذهنم نرسید. باورت میشه؟